Gry na powietrzu? A może tak szachy?

autor admin | Luty 3rd, 2011

Warcaby i szachy

Do gier planszowych zaliczane są także gra w warcaby i gra w szachy. Gry te są do siebie podobne, aczkolwiek nie można ich ze sobą utożsamiać. Warcaby to jakby uproszczona wersja szachów, która polega na zbijaniu pionków przeciwnika. Pionki dzielą się na białe i czarne. Gra rozgrywana jest na standardowej szachownicy, na której rozgrywana jest gra w szachy. Po osiągnięciu najdalszych pól po stronie przeciwnika, zdobywamy „damkę”, która może się poruszać dużo swobodniej po całej szachownicy. Gra w szachy jest grą dużo bardziej skomplikowaną. Każdy pionek porusza się na swój sposób. Stosowane są specjalne kompilacje ruchów. Gra w szachy to gra intelektualna. Odbywają się specjalne turnieje gry w szachy. Gra ta rozwija umysł, ćwiczy cierpliwość, jasność umysłu. Gra w szachy to świetna rozrywka dla każdego. Oczywiście trzeba najpierw poznać jej zasady, ale potem pozostaje już tylko radość z ćwiczenia się w tej rozrywce i doskonalenia swoich umiejętności. Warto nauczyć w nią grać już dzieci (oczywiście te w wieku szkolnym) – to rozwinie ich umysł.

Gry na powietrzu

W ciepłe, wiosenne czy letnie dni warto brać udział w grach na powietrzu. Warto zachęcić do udziału w nich całą rodzinę. Gry na powietrzu to świetny relaks i rozrywka dla osób w każdym wieku. Gra w palanta to świetny pomysł na spędzenie wolnego czasu dla całej rodziny. Musi jednak brać w niej udział więcej osób, które dzielą się na dwie drużyny. Gra w dwa ognie czy zbijaka to także gra dla większej liczby osób, to także gry zespołowe – obie opierają się też na podobnych zasadach: rzucaniu piłką w osoby z drużyny przeciwnej. Dla dwóch osób dobrą opcją jest gra w badmintona. Do gier na powietrzu warto wykorzystać wszelkie gry z piłką. Można po prostu rzucać piłkę do siebie. Wybór jest duży. Można grać również w berka na świeżym powietrzu – będzie to wielka radość dla dzieci, ponieważ nie ogranicza je nic. Ciekawe będą wszelkie gry ruchowe. Warto dobrze wykorzystać czas na świeżym powietrzu i miło spędzić ten czas z rodziną. Gry na świeżym powietrzu to same plusy i czysta przyjemność – pamiętajmy o tym.

Warcaby jako dyscyplina sportowa

autor admin | Październik 20th, 2010

W warcabach rozgrywane są mistrzostwa krajów, kontynentów i świata. Światowa Federacja Warcabowa skupia narodowe organizacje.

Pierwsze regularne rozgrywki w Polsce rozpoczęły się od 1973 r., najpierw odbyły się drużynowe, potem indywidualne Mistrzostwa Polski.

Nadzór nad rozgrywkami i stowarzyszeniami sprawowała Centralna Komisja Gry Warcabowej, potem Polskie Towarzystwo Warcabowe.

W 2004 r. powstał Polski Związek Warcabowy, należący do Światowej Federacji Warcabowej (FMJD). Zajmuje się wspieraniem rozwoju gry jako sportu w dwóch odmianach – warcabach polskich (stupolowych) i klasycznych (64 pola).

Największym sukcesem Polaków było Wicemistrzostwo  Świata Ewy Schalley w 1997 r., brąz w Drużynowych Mistrzostwach Świata w Weronie w 1989 r. oraz brązowy medal zdobyty przez Natalię Sadowską w Mistrzostwach Europy Kobiet w 2010 r.

Najbardziej prestiżową odmianą gry są warcaby międzynarodowe, obecnie niepokonanym, dziesięciokrotnym mistrzem świata w tej dyscyplinie był Rosjanin Aleksej Czyżow, nad szachownicą spędził 36 lat.

Wielką sławą do dzisiaj cieszy się przedwojenny Mistrz Świata, Maurycy Reichenbach, urodzony w Polsce, skąd wyjechał w wieku 9 lat do Francji.

Centrum znajduje się w Holandii, w lidze grają prawie wszyscy najlepsi zawodnicy na świecie, ale to Rosjan uważa się za najwybitniejszych przedstawicieli warcabów. Duża liczba świetnych zawodników gra w krajach afrykańskich, głównie z byłych kolonii francuskich.

Podczas Mistrzostw Świata w warcabach 64-polowych, rozgrywa się mniejsze mecze, aby uniknąć dużej liczby remisów. Losowo wybiera się pierwsze posunięcia, następnie gra dwie partie z wylosowanymi posunięciami i zmianą kolorów.

Marion Tinsley od 1954 r. przez 40 lat pozostawał niekwestionowanym mistrzem w warcabach angielskich, w tym czasie przegrał tylko 9 partii. W 1994 r. stracił tytuł na rzecz programu komputerowego Chinook.

W 2007 r. jego twórcy udowodnili że pokonanie Chinooka jest niemożliwe, ponieważ został wyposażony w idealny algorytm gry w warcaby angielskie. Twórca pragramu to Johnatan Schaeffer, pracownik Uniwersytetu Alberty w kanadyjskim mieście Edmonton, pozostali programiści: Rob Lake, Paul Lu, Martin Bryant i Norman Treloar.

Ogłosili publicznie że, Chinkook posiada informacje o wszystkich 500 trylionach możliwości ustawień w jakich mogą się znaleźć piony. W przypadku kiedy żaden z graczy nie popełni błędu, gra musi się zakończyć remisem.

Warcaby

autor admin | Październik 10th, 2010

Twórcą gry miał być egipski bóg Tot, patron mądrości i pisma. Według legendarnej tradycji greckiej, grę wymyślił Palamades, podczas oblężenia Troi.

Grecka Petteia czyli kamyki, została przekształcona przez Rzymian w grę w rozbójników, Latrunculi. Nie zachował się niestety żaden kompletny opis tej gry, wiadomo że grano na planszy 8 na 8 pól, a każdy z graczy posiadał po 16 pionów, poruszających się w każdą stronę o dowolną ilość pól, grano do zbicia wszystkich.

Znana nam dzisiaj postać wykształciła się na Półwyspie Iberyjskim w XV wieku. Wywodzono ją z Alquerque, opartej na arabskiej grze El-Quirkat, nazwanej przez plemiona arabskie zamieszkujących Saharę zamma (damma). Znano ją na pewno w 100 roku n.e.

W Europie upowszechniła się za sprawą Francuzów w XI wieku.

Pierwsze traktaty o grze w warcaby, jakie zachowały się do dnia dzisiejszego pochodzą z hiszpańskiej Walencji, gdzie w 1547 r. wydano El Ingenio o juego de marro, de punta o damas napisany przez Antonia de Torquemadę.

Dzisiaj gra występuje w wielu odmianach, za dyscyplinę sportową uznaje się jedynie warcaby stupolowe, zwane także międzynarodowymi. W większości krajów gra odbywa się na planszy z 64 polami, czasami zastępowanej przez szachownicą. Rozgrywana jest na ciemnych polach planszy o wymiarach 8 na 8 pól, grający czarnymi pionkami (kamieniami) ma widzieć w lewym, dolnym rogu ciemne pole.

Używa się 24 pionków, 12 białych i 12 czarnych. Ustawia się je na ciemniejszych polach tak, aby dwa środkowe rzędy były wolne, pierwszy ruch wykonuje gracz z czarnymi pionkami. Celem gry jest zbicie wszystkich pionków przeciwnika lub uniemożliwienie mu wykonywania ruchu z powodu braku wolnego pola. W sytuacji, kiedy żaden z graczy nie może tego dokonać, wykonując po 15 ruchów bez zmniejszenia liczby pionków, następuje remis. Pionki mogą się poruszać o jedno pole do przodu po przekątnej, na wolne miejsca, mogą być bite tylko do przodu.

Wariantami gry są warcaby polskie (międzynarodowe), dwuliniowe, angielskie, hiszpańskie, włoskie, rosyjskie, czeskie, kanadyjskie, klasyczne (64 pola), wybijanka czyli rosyjskie poddawki gdzie należy pozbywać się własnych kamieni, warcaby tureckie.

W Polsce grano także w warcaby tradycyjne, nie obowiązywała w nich zasada bicia większości, czyli wyboru dowolnego zbicia z jednego z możliwych zbić.

Gry planszowe od tradycji do współczesności

autor admin | Sierpień 28th, 2010

Starsze plansze posiadają specjalne pola, na których rozgrywane są partie i przesuwane pionki. Liczbę graczy ustalona jest z góry, istnieją także gry przeznaczone tylko dla jednej osoby jak azjatycki mahjong czy znany już we Francji pod koniec XVI wieku samotnik.

Pionki przesuwane są w określonym kierunku lub poruszają się według ściśle określonych zasad. Pola mają różne kształty, lub plansza składa się wyłącznie z miejsc na pionki jak szachy i warcaby. W innych część zajmują pionki a część służy innym celom jak np. popularny Monopoly czy pierwsza planszowa gra fantasy Magia i miecz, wydana przez brytyjską firmę Games Shop w latach 80-tych XX wieku. Gra miała swoją polską wersję, w odmiennej od brytyjskiego pierwowzoru szacie graficznej. Szybko zdobyła wielką popularność, wydano do niej dodatkowe plansze i karty.

W wariantach gry posiadają odmiany krajowe różniące się liczbą graczy, ilością pionków, zasadami ruchu i bicia, rozmiarami planszy itp.

Nowoczesne gry planszowe odchodzą od tradycyjnego podziału na pola. Szatą graficzną nawiązują do tytułu, na którym położone są karty, żetony itd. Występuje jedna plansza wspólna dla wszystkich graczy i mniejsze po jednej dla każdego jak w Puerto Rico czy Książętach Florencji. Gra ta umiejscowiona jest we Włoszech okresu Odrodzenia, a gracze wcielają się w książąt, zatrudniających na swoim dworze artystów i rzemieślników. Wersja oryginalna ukazała się w Niemczech w 2000 r., w Polsce wydaną ją w 2007 r. i od razu zyskała wielką popularność.

Niektóre gry, jak nawiązująca do cyklu arturiańskiego Shadows over Camelot posiadają wiele, atrakcyjnych graficznie plansz, na których scenariusz gry toczy się równocześnie. Daje to możliwość zwiększenia liczby graczy.

Przerabiając starożytne gry na nowoczesne, producenci starają się wyeliminować element losowy, stawiając na zagadki intelektualne i myślenie strategiczne. Dodatkowo wprowadzono elementy tzw. mechaniki gry pozwalającej na bardziej kreatywne prowadzenie rozgrywki, w ten sposób wyeliminowano ściśle określone zasady poruszania się postaci i kolejności graczy, decydują o nich osoby uczestniczące w grze i aktualna sytuacja na planszy.

Do planszowych można zaliczyć gry do rozegrania na kartce papieru – Kółko i krzyżyk, Okręty, Państwa-miasta, Wisielec itp.

Wiele gier planszowych ma swoje wersje komputerowe, istnieją przenośne konsole do gry w szachy czy sudoku.