Heroes 3

autor admin | Grudzień 31st, 2011

Heroes 3 to gra magiczna, gra w którą gra się przez wiele godzin i przez wiele lat, jak sam  w tą pozycje pogrywam do dziś, a proszę sobie wyobrazić, że ta gra została wydana zaiste 10 lat temu i do tej pory nie ma sobie równych, niestety jej kolejne części nie dorównują poziomowi trzeciej części, która jest grą niemal doskonała. Mimo dwuwymiarowej grafiki Heroes nadal jest grą bardzo popularna i doskonała na długie zimne zimowe wieczory, ale nie tylko na nie. Posiada ona doskonały tryb gry dla wielu graczy. Jest ot gra Turowa, a jej zasady chyba wszyscy znają ,drugiej tak znakomitej strategii próżno szukać, a ja sam nie znam osoby, która nie pokochałaby tej gry, po przynajmniej chwili z nią spędzonej, jest to gra fenomenalna , która jeszcze długo zagości na naszych dyskach twardych, chyba , że wreszcie pojawi się godziwy jej następca, ale wielu już próbowało ,było blisko, ale trójka nadal jest najdoskonalsza. Heroes 3 dla mnie na przykład to coś więcej niż tylko gra komputerowa, to gra na której się wychowałem i naprawdę nic doskonalszego mimo wydawanych ciągle kolejnych znakomitych, lepszych graficznie produkcji nie powstało. Gra ma słabą grafikę jak na dzisiejsze realia, ale co to ma za znaczenie, w tej grze liczy się głównie klimat, to on góruje tutaj nad resztą i jest po prostu tutaj akurat zdecydowanie najważniejszy i nie ma, co do tego nawet cienia możliwości. Nic nie może się również z magią tej gry, która jest zdecydowanie najlepszą strategią turową w historii i basta, taką grą pozostanie ona dla mnie, bowiem na zawsze i nie ma m co do tego wątpliwości. Polecam tą grę wszystkim bez względu na wiek, zapraszam do świata magii i miecza Erathii. Król strategii turowych jest tylko jeden i ja nie mam, co do tego wątpliwości, gra ta jest najlepsza bez względu na to, co mówią niektórzy krytycy, na pewno idzie ona z duchem czasu nie zostanie już chyba nigdy w tyle w stosunku do innych produkcji tego typu, które powoli niestety wymierają. Ewenemen wśród gier komputerowych.

Diablo 3

autor admin | Czerwiec 13th, 2011

W tym artykule napiszę o grze, która tak naprawdę jeszcze nie wyszła. Mowa tutaj o Diablo 3, wspaniałej produkcji firmy Blizzard Entertainment, której poprzednie części podobnie jak i inne gry tego studia podbiły serca milionów graczy na całym naszym świecie. Diablo 3 to produkcja naprawdę doskonała, ciesząca się ogromną popularnością w naszym świecie. Już wersja beta przyciągnęła do siebie miliony fanów z całego świata. Oczywiście Diablo 3 to produkcja na wszech miar doskonała. Sam miałem okazję pobrać w tą gierkę ostatnio i naprawdę jestem pod wrażeniem tego co dokonali ludzie z Blizzarda, a to przecież była dopiero wersja beta, która na pewno jeszcze doczeka się wielu poprawek różnego rodzaju. Oczywiście Diablo 3 to gra, którą można kochać, którą nie trzeba, ale na pewno można kochać. Blizzard jednak nie śpieszy się z wydaniem tej gry. Mówi się, że na pewno zostanie wydana ona w roku 2012, ale nie jest to na 100% pewne znając ślamazarne tempo Blizzarda, ale oni mogą sobie na to pozwolić. Diablo 2 było wspaniałe, ale bardziej mroczne, Diablo 3 zapowiada nieco bardziej stylową grafikę, bardziej cukierkową, ale co widać po becie starzy wyjadacze nie mają się, co martwić, bo to wciąż bardzo mroczna produkcja. Nieco zmianie uległa również oprawa muzyczna, jednak dalej jest to raczej mroczna gotycka muzyka. Sam silnik gry to trójwymiar, jednak utrzymany w starszej stylistyce rzutu izometrycznego. Sam styl rozgrywki jest za to naprawdę bardzo podobny. Na razie nie wiadomo, czy Diablo 3 zostanie wydane także na konsole nowej generacji, a raczej obecnej generacji. Plotki głoszą, że tak się w istocie stanie, ale nic pewnego pod tym względem nie można jeszcze powiedzieć, a szkoda. Diablo 3 jednak na pewno w końcu powstanie, jak szybko na razie nie wiadomo, a co za tym idzie nie radzę jeszcze zamawiać tej gry przedpremierowo, do tej wydania może jeszcze trochę minąć, na razie zapraszam wszystkich do pogrania w wersję beta.

Szachy, gra królów II

autor admin | Październik 16th, 2010

Pierwszy polski podręcznik szachowy, napisany w latach 1602-1610 przez wojewodę poznańskiego Jana Ostroroga, opierał się w znacznej mierze na dziele hiszpańskiego mistrza szchowego Ruya Lopez de Segura (1530-1580).

Ruy Lopez był duchownym, służącym na dworze Filipa II hiszpańskiego, mecenasa sztuki i wielkiego miłośnika szachów. Podczas podróży do Włoch Ruy grał z włoskimi mistrzami jak Leonardo di Bona i Paolo Boi, którzy odwiedzali go również w Madrycie. W 1575 r. rozegrano mecz z wysokimi nagrodami ufundowanymi przez króla, zwycięzcą miał zostać ten, kto wygra trzy partie z rzędu. Wydarzenie to można uznać za pierwszy międzynarodowy turniej szachowy.

W 1561 r. Ruy wydał traktat Libro de la invencion liberal y el arte del juego del Axedrez (Księga o odkryciach i sztuce gry w szachy). Była to pierwsza próba usystematyzowania i oceny znanych do tej pory otwarć szachowych (wprowadził pojęcie gambit).

W połowie XVIII wieku Franciszek Philidor (muzyk na dworze Ludwika XV, uznany za cudowne dziecko) i Filip Stamma urodzony w 1705 r. w syryjskim Aleppo, otwarli nowy etap teorii i praktyki.

W XIX wieku pojawili się mistrzowie, jak: w Anglii Howard Stauton, we Francji Louis de la Bourdonnais, w Niemczech Adolf Anderssen, urodzony w 1818 r. we Wrocławiu. W Rosji niepokonany był Aleksander Pietrow, założyciel Petersburskiego Towarzystwa Miłośników Gry Szachowej.

W 1886 r. rozegrano pierwszy oficjalny mecz o tytuł mistrza świata pomiędzy polskim szachistom, urodzonym w Lublinie w 1842 r. Janem Zukertotem a reprezentującym Austro-Węgry Wilhelmem Steinitzem, który wygrał ten ostatni.

Pierwszy powszechny turniej międzynarodowy rozegrano w Londynie w 1851 r. (zwyciężył Adolf Anderssen), w 1924 r. powstała Międzynarodowa Federacja Szachowa z siedzibą w Paryżu, zrzeszająca narodowe związki szachowe z całego świata. Od tego roku rozpoczęła organizowanie olimpiad szachowych co 2 lata pomiędzy reprezentacjami narodowymi, nominowanymi przez narodowe związki szachowe skupione w Federacji. Trzy lata później zaczęły się odbywać także mistrzostwa świata kobiet.

Od lat 50-tych XX w. partnerem rozgrywek szachowych został komputer, potem zaczęto grać przez Internet z przeciwnikami z całego świata. W 2008 roku rozegrano pierwszą partię z kosmosu, zakończyła się zwycięstwem astronauty z USA Grega Chamitoffa, przebywającego na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.

Warcaby

autor admin | Październik 10th, 2010

Twórcą gry miał być egipski bóg Tot, patron mądrości i pisma. Według legendarnej tradycji greckiej, grę wymyślił Palamades, podczas oblężenia Troi.

Grecka Petteia czyli kamyki, została przekształcona przez Rzymian w grę w rozbójników, Latrunculi. Nie zachował się niestety żaden kompletny opis tej gry, wiadomo że grano na planszy 8 na 8 pól, a każdy z graczy posiadał po 16 pionów, poruszających się w każdą stronę o dowolną ilość pól, grano do zbicia wszystkich.

Znana nam dzisiaj postać wykształciła się na Półwyspie Iberyjskim w XV wieku. Wywodzono ją z Alquerque, opartej na arabskiej grze El-Quirkat, nazwanej przez plemiona arabskie zamieszkujących Saharę zamma (damma). Znano ją na pewno w 100 roku n.e.

W Europie upowszechniła się za sprawą Francuzów w XI wieku.

Pierwsze traktaty o grze w warcaby, jakie zachowały się do dnia dzisiejszego pochodzą z hiszpańskiej Walencji, gdzie w 1547 r. wydano El Ingenio o juego de marro, de punta o damas napisany przez Antonia de Torquemadę.

Dzisiaj gra występuje w wielu odmianach, za dyscyplinę sportową uznaje się jedynie warcaby stupolowe, zwane także międzynarodowymi. W większości krajów gra odbywa się na planszy z 64 polami, czasami zastępowanej przez szachownicą. Rozgrywana jest na ciemnych polach planszy o wymiarach 8 na 8 pól, grający czarnymi pionkami (kamieniami) ma widzieć w lewym, dolnym rogu ciemne pole.

Używa się 24 pionków, 12 białych i 12 czarnych. Ustawia się je na ciemniejszych polach tak, aby dwa środkowe rzędy były wolne, pierwszy ruch wykonuje gracz z czarnymi pionkami. Celem gry jest zbicie wszystkich pionków przeciwnika lub uniemożliwienie mu wykonywania ruchu z powodu braku wolnego pola. W sytuacji, kiedy żaden z graczy nie może tego dokonać, wykonując po 15 ruchów bez zmniejszenia liczby pionków, następuje remis. Pionki mogą się poruszać o jedno pole do przodu po przekątnej, na wolne miejsca, mogą być bite tylko do przodu.

Wariantami gry są warcaby polskie (międzynarodowe), dwuliniowe, angielskie, hiszpańskie, włoskie, rosyjskie, czeskie, kanadyjskie, klasyczne (64 pola), wybijanka czyli rosyjskie poddawki gdzie należy pozbywać się własnych kamieni, warcaby tureckie.

W Polsce grano także w warcaby tradycyjne, nie obowiązywała w nich zasada bicia większości, czyli wyboru dowolnego zbicia z jednego z możliwych zbić.

Szachy, gra królów

autor admin | Październik 4th, 2010

Początki tej szlachetnej gry wiąże się z Indiami, według zachowanych źródeł pisanych były także znane w VI wieku w Persji, skąd przywieziono je w darze od jednego z indyjskich władców.

Na dworze szachów indyjska czaturanga zmieniła się w czatrang, a po opanowaniu kraju przez Arabów – w szatrandż.

Do Europy trafiły we wczesnym średniowieczu drogą kontaktów ze światem arabskim, z Sycylii i południowego Półwyspu Iberyjskiego powędrowały do Włoch, Hiszpanii, Francji, Niemiec, Anglii i Skandynawii, gdzie archeolodzy znajdują figury szachowe z X-XI wieku. Do Czech trafiły z kupcami włoskimi zdążającymi na północ.

Na terenach obecnej Rosji, która miała kontakty z cesarstwem bizantyjskim i światem arabskim, szachy pojawiły się dużo wcześniej, prawdopodobnie już w VIII wieku, bezpośrednio z Iranu i Środkowej Azji.

Do Polski mogły trafić z różnych źródeł, z Rusi lub Czech wraz z kupcami lub na drodze kontaktów dyplomatycznych, za sprawą kupców arabskich lub poprzez kontakty ze Skandynawią. Liczba wczesnych znalezisk jest zbyt mała by jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie.

Jak dużą rolę odgrywały w późniejszej kulturze naszego kraju, możemy się dowiedzieć na przykład z utworu Jana Kochanowskiego, który opisuje je jako grę królewską, chociaż uwielbiali ją także szlachetnie urodzeni i mieszczanie.

Największy rozkwit nastąpił w okresie renesansu, szczególnie na południu Europy w Hiszpanii i Włoszech. Dzięki teoretykom jak Gioachino Greco, Ruya Lopez i Alessandro Salvio, szachy stały się prawdziwą sztuką.

Greco napisał i wydał w 1620 r. Traktat o szlachetnej grze w szachy, przechowywany do dzisiaj w Bibliotece Korsykańskiej w Rzymie. Wybrał się także w podróż po Europie, w poszukiwaniu godnych przeciwników, ucząc i sprzedając traktaty o grze zdobył pokaźną fortunę. Na dworze Filipa IV w Hiszpanii pokonał swojego mistrza i nauczyciela Mariano Morano, potem niespokojny duch pognał go do Ameryki, gdzie zmarł na zarazę w wieku niespełna 30 lat.

W Anglii, już po śmierci Greco wydano jego traktat: Królewska gra w szachy z miniaturami przedstawiającymi kompletne partie. Do dzisiaj są wspaniałym materiałem do nauki, zaskakują pomysłowością, jego nazwiskiem nazwano kilka debiutów (początkowych faz partii) jak obrona Greco, gambit, kontrgambit w debiucie gońca i wariant w partii włoskiej.

Najstarsze gry planszowe

autor admin | Wrzesień 20th, 2010

Obecnie straciły dużo na popularności na rzecz gier komputerowych. Nadal mają jednak rzesze wiernych fanów, podkreślających ich niewątpliwe walory towarzyskie i integracyjne.

Do najstarszych gier tego typu zaliczamy królewską grę z Ur, znaną już 5000 lat temu w Mezopotamii. W bogatym grobowcu starożytnego miasta Ur znaleziono planszę z 20 polami, 7 pionków czarnych i 7 jasnych, 12 kostek czworościennych stanowiących pełny komplet (obecnie w British Museum w Londynie). Nie znane są dokładne zasady gry, jedynie krótkie wzmianki na glinianych tabliczkach zapisanych pismem klinowym.

Warri to gra planszowa należąca do grupy Mankala, rozpowszechnionej w całej Afryce. Grupa Mankala znana jest na czarnym lądzie już od neolitu, wiele plemion uważało ją za świętą. Od tysiącleci grano w nią na Bliskim Wschodzie i wyspach Azji Południowo-Wschodniej, z niewolnikami dotarła do Ameryki Północnej i Południowej. W Europie jest znana od około 100 lat ale nie zdobyła wielkiej popularności.

Plansza składa się z 12 dołków w 6 kolumnach i 2 rzędach, w każdym z dołków znajduje się po 4 pionki. Celem jest zdobycie maksymalnej liczby pionków.

Równie starożytną metrykę ma azjatyckie go, znane od ponad 4 tys. lat. Legenda głosi, że wymyślił ją cesarz Yao do kształcenia swojego syna, dla ludzi ze Wschodu jest połączeniem nauki, sztuki i sportu. Polskie Stowarzyszenie Go istnieje od 1983 r. w Warszawie i zrzesza największych miłośników gry, organizuje turnieje krajowe i międzynarodowe, utrzymuje także kontakty z Międzynarodową Federacją Go.

Pierwsze miniaturowe plansze do gry młynek pochodzą z epoki brązu (3400-700 p.n.e.), jaką dokładnie spełniały wówczas funkcje, nie jest do końca wiadomo. Być może miały charakter magicznych amuletów, chroniących przed złem i przynoszących szczęście. Gra znana jest na całym świecie od niepamiętnych czasów, posiada tysiące odmian i zasad. W Chinach nazywa się sam-ki i została opisana przez Konfucjusza (551-479 p.n.e.).

W podziemiach krakowskiego kościoła Piotra i Pawła znaleziono pionki do gry w młynka z XI wieku, Szekspir w Śnie nocy letniej opisuje przebieg gry, do której używano planszy wyciętej w torfie.

Do najstarszych gier planszowych należy także tryktrak, znany tysiące lat temu w Egipcie, Mezopotamii, Grecji i Rzymie. Do dzisiaj jest bardzo popularny w Turcji, gdzie nazwano go tavla. Każdy z graczy posiada 15 pionków w różnych kolorach, plansza ma 24 pola (trójkąty), nazwane liniami. Pionki przesuwa się zgodnie z wyrzuconą za pomocą dwóch kostek liczbą oczek.

MMORPG

autor admin | Wrzesień 15th, 2010

Pełny tytuł tego gatunku gier brzmi Massive Multiplayer Online Role Playing Game (jak na razie nie ma polskiego tłumaczenia).

Mogą w nich grać równocześnie nawet tysiące uczestników jednocześnie, używając przeglądarki internetowej, obecny rekord to 25 tys. graczy zalogowanych równocześnie na jednym serwerze on-line.

Wykreowana przez twórców rzeczywistość osadzona jest w realiach różnych gatunków literackich, najczęściej fantasy lub science fiction. Nasz bohater (awatar) wykonuje różne zadania jak zabijanie potworów, szukanie zaginionych rzeczy i osób w zamian za co awansuje na kolejne poziomy rozwoju.

Teoretycznie gry są darmowe, jednak od wykupienia konta członkowskiego zależy dostęp do nowych umiejętności, map, przedmiotów i ułatwień. System zapłaty określa się najczęściej jako P2P (Pay to Play – Zapłać żeby grać).

W grach spotkamy dwa rodzaje postaci, generowane komputerowo jak sprzedawcy, uzdrowiciele, bestie do zabicia itp. oraz rzeczywiści gracze PC (Player Character). Zależnie od występującej rzeczywistości podzieleni są na klasy np. mag, wojownik, paladyn czy druid. Każda z nich ma charakterystyczne umiejętności np. mag może atakować na odległość ale jest kiepski w bezpośredniej potyczce itp. Nacisk położony jest na wypełnianie zadań czyli tzw. questów, które pozwalają na osiągnięcie kolejnych poziomów (ang. level) dzięki otrzymywanym punktom doświadczenia (ang. experience points).

Gracze mogą się także zabijać pomiędzy sobą dla przedmiotów, pieniędzy i punktów doświadczenia, najczęściej jedynie na wyznaczonym obszarze. Przed wejściem na niebezpieczny teren gracze są ostrzegani przez system i mogą się wycofać. Przeważnie jednak interakcje pomiędzy graczami polegają na rozmowach, handlu, wspólnych wyprawach bojowych i przynależności do gildii.

Poprzednikiem MMORPG były gry RPG rozgrywane przez Internet przy użyciu interfejsu tekstowego, zwane także MUD, istniejące od 1979 r., pomysł wieloosobowej gry został szybko połączony z innymi gatunkami.

Niektóre najpopularniejsze MMORPG to na przykład CABAL Online, Ultima Online, Maple Story, MU Online, Last Chaos, Conquer Online, Runescape, Tibia (74 serwery), EverQuest, Final Fantasy XI, Lineage II, World of Warcraft, Guild Wars, Fiesta Online. Popularność tego gatunku i liczba dostępnych scenriuszów jest ogromna.

Brydż

autor admin | Wrzesień 10th, 2010

Wywodzi się od gry karcianej nazywanej wistem przeznaczonej dla 4 osób i rozgrywanej przy pomocy 52 kart, od brydża różni go brak licytacji. W wista zaczęto grać w XVI wieku w Anglii, skąd szybko wywędrował do innych krajów, w 1742 r. powstała pierwsza książka na temat tej gry, której autorem był Edmond Hoyle.

Wist zdobył ogromną popularność w Europie (w 1857 r. odbył się pierwszy turniej międzynarodowy) Rosji i Ameryce. W 1881 r. powstała Amerykańska Liga Wista.

W tym czasie najprawdopodobniej w carskiej Rosji, chociaż mogła to być również Turcja lub Egipt, powstała odmiana wista zwana brydżem. W 1927 r. Harold Vanderbilt rozbudował i uatrakcyjnił zasady gry, tworząc formę znaną obecnie.

W 1928 r. założono Amerykańską Ligę Brydżową, następnie Światową Federację Brydża, od 1960 r. rozgrywane są olimpiady w tej dziedzinie.

Do gry potrzebnych jest cztery osoby (lub 3 i tzw. dziadek) grających w parach, każda para stara się uzyskać jak najlepszy wynik w zdobywaniu lew. Talia kart liczy 52 sztuki.

Rozdanie podzielone jest na licytację i rozgrywkę, gracz który wygrywa licytację staje się rozgrywającym i dąży do zdobycia takiej liczby lew, jaką wylicytował (lub maksymalnej ilości lew, zależnie od zapisu).

Partner rozgrywającego nie bierze aktywnego udziału w grze, jego rola ogranicza się do wyłożenia kart po wiście oraz dokładania do kolejnych lew, wskazanych przez rozgrywającego.

Przeciwnicy, nazwani obrońcami, usiłują przeszkodzić rozgrywającemu w zdobyciu wystarczającej liczby lew, lub przynajmniej zminimalizowanie zdobytej przez niego liczby punktów (tzw. pozbawienie nadróbek lub doprowadzenie do wpadki).

Po każdym rozegranym rozdaniu, liczona jest liczba lew zdobyta w porównaniu z wylicytowanym kontraktem.

Podczas rozgrywki nie można się komunikować z partnerem na temat posiadanych kart i strategii gry, należy współdziałać z nim, starając się odgadnąć jakie posiada karty (w brydżu sportowym używa się kurtyny oddzielające partnerów).

Można jedynie stosować odzywki licytacyjne, sygnały wistowe i zrzutki w fazie rozgrywki.

Brydż jest dyscypliną sportową, a rozgrywane zawody dzielą się na turnieje par, teamów, turniej indywidualny i mecz brydżowy. Ze względu na zapis wyników można rozróżnić zapis maksymalny, punkty meczowe i system Pattona.

Gry planszowe od tradycji do współczesności

autor admin | Sierpień 28th, 2010

Starsze plansze posiadają specjalne pola, na których rozgrywane są partie i przesuwane pionki. Liczbę graczy ustalona jest z góry, istnieją także gry przeznaczone tylko dla jednej osoby jak azjatycki mahjong czy znany już we Francji pod koniec XVI wieku samotnik.

Pionki przesuwane są w określonym kierunku lub poruszają się według ściśle określonych zasad. Pola mają różne kształty, lub plansza składa się wyłącznie z miejsc na pionki jak szachy i warcaby. W innych część zajmują pionki a część służy innym celom jak np. popularny Monopoly czy pierwsza planszowa gra fantasy Magia i miecz, wydana przez brytyjską firmę Games Shop w latach 80-tych XX wieku. Gra miała swoją polską wersję, w odmiennej od brytyjskiego pierwowzoru szacie graficznej. Szybko zdobyła wielką popularność, wydano do niej dodatkowe plansze i karty.

W wariantach gry posiadają odmiany krajowe różniące się liczbą graczy, ilością pionków, zasadami ruchu i bicia, rozmiarami planszy itp.

Nowoczesne gry planszowe odchodzą od tradycyjnego podziału na pola. Szatą graficzną nawiązują do tytułu, na którym położone są karty, żetony itd. Występuje jedna plansza wspólna dla wszystkich graczy i mniejsze po jednej dla każdego jak w Puerto Rico czy Książętach Florencji. Gra ta umiejscowiona jest we Włoszech okresu Odrodzenia, a gracze wcielają się w książąt, zatrudniających na swoim dworze artystów i rzemieślników. Wersja oryginalna ukazała się w Niemczech w 2000 r., w Polsce wydaną ją w 2007 r. i od razu zyskała wielką popularność.

Niektóre gry, jak nawiązująca do cyklu arturiańskiego Shadows over Camelot posiadają wiele, atrakcyjnych graficznie plansz, na których scenariusz gry toczy się równocześnie. Daje to możliwość zwiększenia liczby graczy.

Przerabiając starożytne gry na nowoczesne, producenci starają się wyeliminować element losowy, stawiając na zagadki intelektualne i myślenie strategiczne. Dodatkowo wprowadzono elementy tzw. mechaniki gry pozwalającej na bardziej kreatywne prowadzenie rozgrywki, w ten sposób wyeliminowano ściśle określone zasady poruszania się postaci i kolejności graczy, decydują o nich osoby uczestniczące w grze i aktualna sytuacja na planszy.

Do planszowych można zaliczyć gry do rozegrania na kartce papieru – Kółko i krzyżyk, Okręty, Państwa-miasta, Wisielec itp.

Wiele gier planszowych ma swoje wersje komputerowe, istnieją przenośne konsole do gry w szachy czy sudoku.

Gry strategiczne uzależniają?

autor admin | Sierpień 19th, 2010

Gry strategiczne

Gry strategiczne to naprawdę duża rzecz. Duża i tylko dla wytrwałych, bowiem wymagają one od gracza całkiem sporo. Na początek logicznego myślenia, także skutecznego planowania i opracowywania strategii, często także dłuższego czasu i większego zaangażowania. Gry strategiczne mogą się oczywiście odbywać w wirtualnej rzeczywistości, ale jest jednak atrakcyjniejsza forma tego typu rozrywki. Bowiem istnieją całe społeczności, które zajmują się organizowaniem tego rodzaju gier na ogromnych makietach z ręcznie wykonanymi figurkami postaci. To zdecydowania wykracza poza ramy prostej rozrywki, za to może być bardzo interesującym hobby. Czasami gry strategiczne są oparte na motywach jakichś bardziej znanych, historycznych konfliktów zbrojnych. Najczęściej jednak ich akcja jest osadzona w fantastycznych światach, a ich bohaterami są fantastyczne istoty. Nie wszyscy miłośnicy takich gier faktycznie w nie grają, niektórzy na przykład zajmują się wyłącznie malowaniem figurek bohaterów lub tworzeniem makiet.

Uzależnienie od gier

Przypadki, które świadczyłyby o tym, że uzależnienie od gier jest śmiertelne, jak dotąd chyba nie zostały odnotowane przez niezwykle czujny świat mediów. To oczywiście nie oznacza, że tego rodzaju uzależnienie nie jest niebezpieczne dla zdrowia. Ciągłe granie na komputerze czy playstation z pewnością nie robi dobrze na wzrok czy układ kostny. Tutaj kłopotów potencjalny uzależniony może się nabawić dopiero w dłuższej perspektywie. Natomiast większe problemy mogą się pojawiać bardzo szybko w innych sferach życia. Na przykład, gdy będziemy ciągle grali, kosztem rodziny, szkoły, pracy, czyli tak naprawdę normalnego, zdrowego funkcjonowania w społeczeństwie. Uzależniony zapytany czy granie przypadkiem nie jest dla niego problemem raczej bez wahania zaprzeczy. Prawdopodobnie zorientuje się, że coś nie jest w porządku, gdy żona się wyprowadzi albo szef przyśle wypowiedzenia. Jaki jest najprostszy sposób na przekonanie się czy już jest problem, poza obserwacjami oczywiście? Otóż bardzo prosty, zapamiętałemu graczowi trzeba po prostu wyjąć wtyczkę od zasilania komputera. Jeżeli wpadnie w najprawdziwszy szał, to coś jest na rzeczy i przydałby się specjalista.