Gry na powietrzu? A może tak szachy?

autor admin | Luty 3rd, 2011

Warcaby i szachy

Do gier planszowych zaliczane są także gra w warcaby i gra w szachy. Gry te są do siebie podobne, aczkolwiek nie można ich ze sobą utożsamiać. Warcaby to jakby uproszczona wersja szachów, która polega na zbijaniu pionków przeciwnika. Pionki dzielą się na białe i czarne. Gra rozgrywana jest na standardowej szachownicy, na której rozgrywana jest gra w szachy. Po osiągnięciu najdalszych pól po stronie przeciwnika, zdobywamy „damkę”, która może się poruszać dużo swobodniej po całej szachownicy. Gra w szachy jest grą dużo bardziej skomplikowaną. Każdy pionek porusza się na swój sposób. Stosowane są specjalne kompilacje ruchów. Gra w szachy to gra intelektualna. Odbywają się specjalne turnieje gry w szachy. Gra ta rozwija umysł, ćwiczy cierpliwość, jasność umysłu. Gra w szachy to świetna rozrywka dla każdego. Oczywiście trzeba najpierw poznać jej zasady, ale potem pozostaje już tylko radość z ćwiczenia się w tej rozrywce i doskonalenia swoich umiejętności. Warto nauczyć w nią grać już dzieci (oczywiście te w wieku szkolnym) – to rozwinie ich umysł.

Gry na powietrzu

W ciepłe, wiosenne czy letnie dni warto brać udział w grach na powietrzu. Warto zachęcić do udziału w nich całą rodzinę. Gry na powietrzu to świetny relaks i rozrywka dla osób w każdym wieku. Gra w palanta to świetny pomysł na spędzenie wolnego czasu dla całej rodziny. Musi jednak brać w niej udział więcej osób, które dzielą się na dwie drużyny. Gra w dwa ognie czy zbijaka to także gra dla większej liczby osób, to także gry zespołowe – obie opierają się też na podobnych zasadach: rzucaniu piłką w osoby z drużyny przeciwnej. Dla dwóch osób dobrą opcją jest gra w badmintona. Do gier na powietrzu warto wykorzystać wszelkie gry z piłką. Można po prostu rzucać piłkę do siebie. Wybór jest duży. Można grać również w berka na świeżym powietrzu – będzie to wielka radość dla dzieci, ponieważ nie ogranicza je nic. Ciekawe będą wszelkie gry ruchowe. Warto dobrze wykorzystać czas na świeżym powietrzu i miło spędzić ten czas z rodziną. Gry na świeżym powietrzu to same plusy i czysta przyjemność – pamiętajmy o tym.

Warcaby jako dyscyplina sportowa

autor admin | Październik 20th, 2010

W warcabach rozgrywane są mistrzostwa krajów, kontynentów i świata. Światowa Federacja Warcabowa skupia narodowe organizacje.

Pierwsze regularne rozgrywki w Polsce rozpoczęły się od 1973 r., najpierw odbyły się drużynowe, potem indywidualne Mistrzostwa Polski.

Nadzór nad rozgrywkami i stowarzyszeniami sprawowała Centralna Komisja Gry Warcabowej, potem Polskie Towarzystwo Warcabowe.

W 2004 r. powstał Polski Związek Warcabowy, należący do Światowej Federacji Warcabowej (FMJD). Zajmuje się wspieraniem rozwoju gry jako sportu w dwóch odmianach – warcabach polskich (stupolowych) i klasycznych (64 pola).

Największym sukcesem Polaków było Wicemistrzostwo  Świata Ewy Schalley w 1997 r., brąz w Drużynowych Mistrzostwach Świata w Weronie w 1989 r. oraz brązowy medal zdobyty przez Natalię Sadowską w Mistrzostwach Europy Kobiet w 2010 r.

Najbardziej prestiżową odmianą gry są warcaby międzynarodowe, obecnie niepokonanym, dziesięciokrotnym mistrzem świata w tej dyscyplinie był Rosjanin Aleksej Czyżow, nad szachownicą spędził 36 lat.

Wielką sławą do dzisiaj cieszy się przedwojenny Mistrz Świata, Maurycy Reichenbach, urodzony w Polsce, skąd wyjechał w wieku 9 lat do Francji.

Centrum znajduje się w Holandii, w lidze grają prawie wszyscy najlepsi zawodnicy na świecie, ale to Rosjan uważa się za najwybitniejszych przedstawicieli warcabów. Duża liczba świetnych zawodników gra w krajach afrykańskich, głównie z byłych kolonii francuskich.

Podczas Mistrzostw Świata w warcabach 64-polowych, rozgrywa się mniejsze mecze, aby uniknąć dużej liczby remisów. Losowo wybiera się pierwsze posunięcia, następnie gra dwie partie z wylosowanymi posunięciami i zmianą kolorów.

Marion Tinsley od 1954 r. przez 40 lat pozostawał niekwestionowanym mistrzem w warcabach angielskich, w tym czasie przegrał tylko 9 partii. W 1994 r. stracił tytuł na rzecz programu komputerowego Chinook.

W 2007 r. jego twórcy udowodnili że pokonanie Chinooka jest niemożliwe, ponieważ został wyposażony w idealny algorytm gry w warcaby angielskie. Twórca pragramu to Johnatan Schaeffer, pracownik Uniwersytetu Alberty w kanadyjskim mieście Edmonton, pozostali programiści: Rob Lake, Paul Lu, Martin Bryant i Norman Treloar.

Ogłosili publicznie że, Chinkook posiada informacje o wszystkich 500 trylionach możliwości ustawień w jakich mogą się znaleźć piony. W przypadku kiedy żaden z graczy nie popełni błędu, gra musi się zakończyć remisem.

Warcaby

autor admin | Październik 10th, 2010

Twórcą gry miał być egipski bóg Tot, patron mądrości i pisma. Według legendarnej tradycji greckiej, grę wymyślił Palamades, podczas oblężenia Troi.

Grecka Petteia czyli kamyki, została przekształcona przez Rzymian w grę w rozbójników, Latrunculi. Nie zachował się niestety żaden kompletny opis tej gry, wiadomo że grano na planszy 8 na 8 pól, a każdy z graczy posiadał po 16 pionów, poruszających się w każdą stronę o dowolną ilość pól, grano do zbicia wszystkich.

Znana nam dzisiaj postać wykształciła się na Półwyspie Iberyjskim w XV wieku. Wywodzono ją z Alquerque, opartej na arabskiej grze El-Quirkat, nazwanej przez plemiona arabskie zamieszkujących Saharę zamma (damma). Znano ją na pewno w 100 roku n.e.

W Europie upowszechniła się za sprawą Francuzów w XI wieku.

Pierwsze traktaty o grze w warcaby, jakie zachowały się do dnia dzisiejszego pochodzą z hiszpańskiej Walencji, gdzie w 1547 r. wydano El Ingenio o juego de marro, de punta o damas napisany przez Antonia de Torquemadę.

Dzisiaj gra występuje w wielu odmianach, za dyscyplinę sportową uznaje się jedynie warcaby stupolowe, zwane także międzynarodowymi. W większości krajów gra odbywa się na planszy z 64 polami, czasami zastępowanej przez szachownicą. Rozgrywana jest na ciemnych polach planszy o wymiarach 8 na 8 pól, grający czarnymi pionkami (kamieniami) ma widzieć w lewym, dolnym rogu ciemne pole.

Używa się 24 pionków, 12 białych i 12 czarnych. Ustawia się je na ciemniejszych polach tak, aby dwa środkowe rzędy były wolne, pierwszy ruch wykonuje gracz z czarnymi pionkami. Celem gry jest zbicie wszystkich pionków przeciwnika lub uniemożliwienie mu wykonywania ruchu z powodu braku wolnego pola. W sytuacji, kiedy żaden z graczy nie może tego dokonać, wykonując po 15 ruchów bez zmniejszenia liczby pionków, następuje remis. Pionki mogą się poruszać o jedno pole do przodu po przekątnej, na wolne miejsca, mogą być bite tylko do przodu.

Wariantami gry są warcaby polskie (międzynarodowe), dwuliniowe, angielskie, hiszpańskie, włoskie, rosyjskie, czeskie, kanadyjskie, klasyczne (64 pola), wybijanka czyli rosyjskie poddawki gdzie należy pozbywać się własnych kamieni, warcaby tureckie.

W Polsce grano także w warcaby tradycyjne, nie obowiązywała w nich zasada bicia większości, czyli wyboru dowolnego zbicia z jednego z możliwych zbić.

Piłka nożna, pasja życia

autor admin | Wrzesień 25th, 2010

Coraz częściej kojarzona z milionowymi kontraktami, wielkim przepychem i fleszami reporterów. Kibice narzekają na wielkie pieniądze wypaczające idee wspaniałej dyscypliny sportowej, żałują że ekstraklasę czy Mundial mogą oglądnąć tylko w telewizji.

Nie wszyscy wybitni zawodnicy zdecydowali się wybrać taką drogę. Marcos Evangelista de Moraes, znany jako Cafu, pochodzi z Brazylii i w swojej karierze zdobył dwa Mistrzostwa Świata, Puchar Europy z AC Milan i inne nagrody. Po wygaśnięciu kontraktu z klubem z Mediolanu w 2008 r. nie chciał zrezygnować ze swojej największej pasji, jaką była piłka nożna. Podpisał kontrakt z angielskim zespołem Garforth Town, z zaledwie 15-tysięcznego miasta w północnej Anglii. Występuje w Northern Premier Leauge One North, która jest odpowiednikiem polskiej 8 ligi, co stanowi znaczne przejście dla byłego obrońcy Romy i AC Milanu.

Nie jest jedynym wybitnym zawodnikiem grającym w tym zespole, w 2004 r. dołączył do niego na miesiąc rozgrywający Sokrates i Careca. Karierę kończył tam także Lee Sharpe, były pomocnik Manchester United.

Zawodnicy mówią że do amatorskiego zespołu nie przyciągnęła ich wysoka gaża, właściciel klubu Simon Clifford ujawnił, że Sokratesowi nie płaci w ogóle.

36-letni Ryan Giggs przyznaje  że piłka nożna to jego życie, ale nie będzie w nią grał w wieku 40 lat i musi poszukać innego sposobu na pozostanie w grze. Grę zamierza zakończyć grając na szczycie, nie chce kontynuować kariery w niższych ligach.

Pelé a właściwie Edson Arantes de Nascimento, od dzieciństwa był związany z futbolem, za sprawą ojca – środkowego napastnika. Talent odkrył były reprezentant Brazylii, Waldemar de Brito i zachwycony niezwykłymi umiejętnościami, uczynił go piłkarzem Santos FC, gdzie Pele zadebiutował w wieku 15 lat. Dwa lata później zagrał pierwszy mecz w reprezentacji Brazylii z Argentyną. Pomimo młodego wieku trener zabrał go na Mistrzostwa Świata w Szwecji i wystawił do pierwszego składu, drużyna wygrała wówczas mistrzostwa. Znakomita kariera trwała do 1974 r., kiedy zadecydował o rezygnacji, pożegnalny mecz oglądało z trybun ponad 200 tys. kibiców.

Po pewnym czasie kontynuował grę w amerykańskim klubie New York Cosmos, po raz ostatni wystąpił w październiku 1977 r. Przez jakiś czas był dyrektorem sportowym Santosu a w 1995 r. wybrano go ministrem sportu Brazylii, stanowisko sprawował przez 3 lata. W 1999 r. Międzynarodowy Komitet Olimpijski ogłosił Pelé najlepszym sportowcem XX wieku.

MMORPG

autor admin | Wrzesień 15th, 2010

Pełny tytuł tego gatunku gier brzmi Massive Multiplayer Online Role Playing Game (jak na razie nie ma polskiego tłumaczenia).

Mogą w nich grać równocześnie nawet tysiące uczestników jednocześnie, używając przeglądarki internetowej, obecny rekord to 25 tys. graczy zalogowanych równocześnie na jednym serwerze on-line.

Wykreowana przez twórców rzeczywistość osadzona jest w realiach różnych gatunków literackich, najczęściej fantasy lub science fiction. Nasz bohater (awatar) wykonuje różne zadania jak zabijanie potworów, szukanie zaginionych rzeczy i osób w zamian za co awansuje na kolejne poziomy rozwoju.

Teoretycznie gry są darmowe, jednak od wykupienia konta członkowskiego zależy dostęp do nowych umiejętności, map, przedmiotów i ułatwień. System zapłaty określa się najczęściej jako P2P (Pay to Play – Zapłać żeby grać).

W grach spotkamy dwa rodzaje postaci, generowane komputerowo jak sprzedawcy, uzdrowiciele, bestie do zabicia itp. oraz rzeczywiści gracze PC (Player Character). Zależnie od występującej rzeczywistości podzieleni są na klasy np. mag, wojownik, paladyn czy druid. Każda z nich ma charakterystyczne umiejętności np. mag może atakować na odległość ale jest kiepski w bezpośredniej potyczce itp. Nacisk położony jest na wypełnianie zadań czyli tzw. questów, które pozwalają na osiągnięcie kolejnych poziomów (ang. level) dzięki otrzymywanym punktom doświadczenia (ang. experience points).

Gracze mogą się także zabijać pomiędzy sobą dla przedmiotów, pieniędzy i punktów doświadczenia, najczęściej jedynie na wyznaczonym obszarze. Przed wejściem na niebezpieczny teren gracze są ostrzegani przez system i mogą się wycofać. Przeważnie jednak interakcje pomiędzy graczami polegają na rozmowach, handlu, wspólnych wyprawach bojowych i przynależności do gildii.

Poprzednikiem MMORPG były gry RPG rozgrywane przez Internet przy użyciu interfejsu tekstowego, zwane także MUD, istniejące od 1979 r., pomysł wieloosobowej gry został szybko połączony z innymi gatunkami.

Niektóre najpopularniejsze MMORPG to na przykład CABAL Online, Ultima Online, Maple Story, MU Online, Last Chaos, Conquer Online, Runescape, Tibia (74 serwery), EverQuest, Final Fantasy XI, Lineage II, World of Warcraft, Guild Wars, Fiesta Online. Popularność tego gatunku i liczba dostępnych scenriuszów jest ogromna.

Gry planszowe od tradycji do współczesności

autor admin | Sierpień 28th, 2010

Starsze plansze posiadają specjalne pola, na których rozgrywane są partie i przesuwane pionki. Liczbę graczy ustalona jest z góry, istnieją także gry przeznaczone tylko dla jednej osoby jak azjatycki mahjong czy znany już we Francji pod koniec XVI wieku samotnik.

Pionki przesuwane są w określonym kierunku lub poruszają się według ściśle określonych zasad. Pola mają różne kształty, lub plansza składa się wyłącznie z miejsc na pionki jak szachy i warcaby. W innych część zajmują pionki a część służy innym celom jak np. popularny Monopoly czy pierwsza planszowa gra fantasy Magia i miecz, wydana przez brytyjską firmę Games Shop w latach 80-tych XX wieku. Gra miała swoją polską wersję, w odmiennej od brytyjskiego pierwowzoru szacie graficznej. Szybko zdobyła wielką popularność, wydano do niej dodatkowe plansze i karty.

W wariantach gry posiadają odmiany krajowe różniące się liczbą graczy, ilością pionków, zasadami ruchu i bicia, rozmiarami planszy itp.

Nowoczesne gry planszowe odchodzą od tradycyjnego podziału na pola. Szatą graficzną nawiązują do tytułu, na którym położone są karty, żetony itd. Występuje jedna plansza wspólna dla wszystkich graczy i mniejsze po jednej dla każdego jak w Puerto Rico czy Książętach Florencji. Gra ta umiejscowiona jest we Włoszech okresu Odrodzenia, a gracze wcielają się w książąt, zatrudniających na swoim dworze artystów i rzemieślników. Wersja oryginalna ukazała się w Niemczech w 2000 r., w Polsce wydaną ją w 2007 r. i od razu zyskała wielką popularność.

Niektóre gry, jak nawiązująca do cyklu arturiańskiego Shadows over Camelot posiadają wiele, atrakcyjnych graficznie plansz, na których scenariusz gry toczy się równocześnie. Daje to możliwość zwiększenia liczby graczy.

Przerabiając starożytne gry na nowoczesne, producenci starają się wyeliminować element losowy, stawiając na zagadki intelektualne i myślenie strategiczne. Dodatkowo wprowadzono elementy tzw. mechaniki gry pozwalającej na bardziej kreatywne prowadzenie rozgrywki, w ten sposób wyeliminowano ściśle określone zasady poruszania się postaci i kolejności graczy, decydują o nich osoby uczestniczące w grze i aktualna sytuacja na planszy.

Do planszowych można zaliczyć gry do rozegrania na kartce papieru – Kółko i krzyżyk, Okręty, Państwa-miasta, Wisielec itp.

Wiele gier planszowych ma swoje wersje komputerowe, istnieją przenośne konsole do gry w szachy czy sudoku.

Gry planszowe i gry dla dzieci

autor admin | Lipiec 26th, 2010

Gry planszowe

Na pewno z naszego wczesnego lub też i trochę późniejszego dzieciństwa pamiętamy czar gier planszowych. Całe wieczory spędzane przy rodzinnych rozgrywkach w remika, w monopoly czy w tradycyjne scrabble zapadały w pamięć niejednemu z nas. Tym bardziej cieszy to, że gry planszowe cieszą się niesłabnącą popularnością wśród najmłodszych i nadal są chętnie uznawaną przez nich rozrywką. Gry sprawiają, że można wysilić wyobraźnię, nauczyć się w łatwy sposób podstawowych zasad współzawodnictwa a także w dość jednak przyjemny sposób nauczyć się przegrywać – bo to także dość trudna sztuka, która nie każdemu się udaje. Można dziecko łatwo nauczyć przegrywać, a nie odczuje tego w bardzo dotkliwy sposób. Czas wolny spędzany na graniu w gry planszowe nie jest czasem zmarnowanym. Mogą poświadczyć to miliony dzieci na całym świecie – w tym także my jako najżywsze tego przykłady. W każdym razie bardzo popularne w Polsce nadal są gry Granna, na przykład Gdzie jest Gacek?  albo Superfarmer. Są one w atrakcyjnej szacie graficznej i naprawdę zachęcają do gry.

Gry dla dzieci

Dzieci są najbardziej wymagającymi odbiorcami wszelkich produktów – nie tylko gier i zabaw. Żeby zadowolić małego łobuza nie wystarczy z reguły jakaś tam zwykła gra – musi być ona pełna zwrotów akcji, atrakcyjna, z fabułą, chociaż z reguły planszowa. Gra musi być nagrodą i urozmaiceniem dnia, musi być czymś, na co dziecko będzie czekało cały dzień, tylko po to, żeby wieczorem móc siąść z rodzicami przy partyjce Superfarmera czy remika. Gry takie pobudzają wyobraźnię i są naprawdę wspaniałym stymulantem rozwoju. Czas wolny, który poświęcamy na granie w gry planszowe jest czasem, który w przyszłości na pewno zaprocentuje. Kto wie, może ten mały człowiek, z którym właśnie gramy w monopoly uczy się właśnie pierwszych zasad biznesu tylko po to, żeby w przyszłości stać się wziętym biznesmenem? Nie możemy przewidzieć, do czego w naszym życiu przyda się kiedyś umiejętność grania w gry. Ja na przykład często ją wykorzystuję na wszelkiego rodzaju biwakach i wyjazdach harcerskich, a to już coś i zawsze się opłaca.

Gry dla dzieci i życie to gra

autor admin | Czerwiec 7th, 2010

Gry dla dzieci

Dzieci jak wiemy mają bardzo dużo czasu podczas którego trzeba je czymś zająć, żeby nie rozrabiały. Najlepiej jest im właśnie pokazać grę, która spowoduje, ze przez kilka godzin będziemy mieli upragnioną ciszę i spokój. Gry przeznaczone dla dzieci powinny być proste, jasne i przyjemne. Ale przede wszystkim powinny być kolorowe ponieważ nic tak nie przyciąga uwagi dziecka jak kolorowa plansza pełna postaci z ulubionych bajek bobasa. Prym tutaj wiodą gry planszowe na których gracz porusza się za pomocą pionków. Liczba pól do poruszania się zazwyczaj wyznaczana jest rzutem kostki. Po drodze, niektóre pola zawierają w sobie niespodzianki w postaci nagród lub zadań do wykonania. Natrafienie na pole z nagrodą pomaga graczowi szybciej dojść do mety, a pole z zadaniem zazwyczaj to opóźnia. Żyt wygrać grę trzeba się wykazać zmysłem strategicznym. Gry planszowe uczą dzieci myślenia i wychodzenia z trudnych sytuacji. Takie gry są najlepszym nauczycielem w okresie dzieciństwa dla naszych kochanych pociech.

Życie to gra

Niektórzy porównują życie do gry. I w zasadzie ciężko się z nimi nie zgodzić, ponieważ kiedy spojrzymy na strukturę gry, bardzo często przypomina ona nasz życie. Weźmy na przykład zasady. W grze są one ściśle określone. Dobrze wiemy co możemy a czego nam nie wolno robić podczas rozgrywki. Tak samo w życiu, są pewne zasady których musimy przestrzegać. Istnieją one w szkole, domu czy pracy. Jeśli ich nie przestrzegamy, to możemy mieć trudności w życiu. Podobnie jest ze sprawą przegranych i wygranych. W grze zawsze ktoś musi wygrać. Zawsze zwycięzców jest mniej niż przegranych. Ta sama zasada stosuje się do życia. Większość ludzi nie osiąga tego co sobie w młodości założy. Tylko nie liczni realizują swoje marzenia i to są właśnie zwycięscy. W grze ważną rolę odgrywa rywalizacja. Podobnie w życiu, każdy chce być najlepszy w tym co robi. Rywalizację najlepiej widać w pracy, gdzie każdy chce pokazać się z jak najlepszej strony i mieć nadzieję, ze szef go zauważy i wynagrodzi szybkim awansem lub wysoką podwyżką.