Piłka nożna, pasja życia

autor admin | Wrzesień 25th, 2010

Coraz częściej kojarzona z milionowymi kontraktami, wielkim przepychem i fleszami reporterów. Kibice narzekają na wielkie pieniądze wypaczające idee wspaniałej dyscypliny sportowej, żałują że ekstraklasę czy Mundial mogą oglądnąć tylko w telewizji.

Nie wszyscy wybitni zawodnicy zdecydowali się wybrać taką drogę. Marcos Evangelista de Moraes, znany jako Cafu, pochodzi z Brazylii i w swojej karierze zdobył dwa Mistrzostwa Świata, Puchar Europy z AC Milan i inne nagrody. Po wygaśnięciu kontraktu z klubem z Mediolanu w 2008 r. nie chciał zrezygnować ze swojej największej pasji, jaką była piłka nożna. Podpisał kontrakt z angielskim zespołem Garforth Town, z zaledwie 15-tysięcznego miasta w północnej Anglii. Występuje w Northern Premier Leauge One North, która jest odpowiednikiem polskiej 8 ligi, co stanowi znaczne przejście dla byłego obrońcy Romy i AC Milanu.

Nie jest jedynym wybitnym zawodnikiem grającym w tym zespole, w 2004 r. dołączył do niego na miesiąc rozgrywający Sokrates i Careca. Karierę kończył tam także Lee Sharpe, były pomocnik Manchester United.

Zawodnicy mówią że do amatorskiego zespołu nie przyciągnęła ich wysoka gaża, właściciel klubu Simon Clifford ujawnił, że Sokratesowi nie płaci w ogóle.

36-letni Ryan Giggs przyznaje  że piłka nożna to jego życie, ale nie będzie w nią grał w wieku 40 lat i musi poszukać innego sposobu na pozostanie w grze. Grę zamierza zakończyć grając na szczycie, nie chce kontynuować kariery w niższych ligach.

Pelé a właściwie Edson Arantes de Nascimento, od dzieciństwa był związany z futbolem, za sprawą ojca – środkowego napastnika. Talent odkrył były reprezentant Brazylii, Waldemar de Brito i zachwycony niezwykłymi umiejętnościami, uczynił go piłkarzem Santos FC, gdzie Pele zadebiutował w wieku 15 lat. Dwa lata później zagrał pierwszy mecz w reprezentacji Brazylii z Argentyną. Pomimo młodego wieku trener zabrał go na Mistrzostwa Świata w Szwecji i wystawił do pierwszego składu, drużyna wygrała wówczas mistrzostwa. Znakomita kariera trwała do 1974 r., kiedy zadecydował o rezygnacji, pożegnalny mecz oglądało z trybun ponad 200 tys. kibiców.

Po pewnym czasie kontynuował grę w amerykańskim klubie New York Cosmos, po raz ostatni wystąpił w październiku 1977 r. Przez jakiś czas był dyrektorem sportowym Santosu a w 1995 r. wybrano go ministrem sportu Brazylii, stanowisko sprawował przez 3 lata. W 1999 r. Międzynarodowy Komitet Olimpijski ogłosił Pelé najlepszym sportowcem XX wieku.

Najstarsze gry planszowe

autor admin | Wrzesień 20th, 2010

Obecnie straciły dużo na popularności na rzecz gier komputerowych. Nadal mają jednak rzesze wiernych fanów, podkreślających ich niewątpliwe walory towarzyskie i integracyjne.

Do najstarszych gier tego typu zaliczamy królewską grę z Ur, znaną już 5000 lat temu w Mezopotamii. W bogatym grobowcu starożytnego miasta Ur znaleziono planszę z 20 polami, 7 pionków czarnych i 7 jasnych, 12 kostek czworościennych stanowiących pełny komplet (obecnie w British Museum w Londynie). Nie znane są dokładne zasady gry, jedynie krótkie wzmianki na glinianych tabliczkach zapisanych pismem klinowym.

Warri to gra planszowa należąca do grupy Mankala, rozpowszechnionej w całej Afryce. Grupa Mankala znana jest na czarnym lądzie już od neolitu, wiele plemion uważało ją za świętą. Od tysiącleci grano w nią na Bliskim Wschodzie i wyspach Azji Południowo-Wschodniej, z niewolnikami dotarła do Ameryki Północnej i Południowej. W Europie jest znana od około 100 lat ale nie zdobyła wielkiej popularności.

Plansza składa się z 12 dołków w 6 kolumnach i 2 rzędach, w każdym z dołków znajduje się po 4 pionki. Celem jest zdobycie maksymalnej liczby pionków.

Równie starożytną metrykę ma azjatyckie go, znane od ponad 4 tys. lat. Legenda głosi, że wymyślił ją cesarz Yao do kształcenia swojego syna, dla ludzi ze Wschodu jest połączeniem nauki, sztuki i sportu. Polskie Stowarzyszenie Go istnieje od 1983 r. w Warszawie i zrzesza największych miłośników gry, organizuje turnieje krajowe i międzynarodowe, utrzymuje także kontakty z Międzynarodową Federacją Go.

Pierwsze miniaturowe plansze do gry młynek pochodzą z epoki brązu (3400-700 p.n.e.), jaką dokładnie spełniały wówczas funkcje, nie jest do końca wiadomo. Być może miały charakter magicznych amuletów, chroniących przed złem i przynoszących szczęście. Gra znana jest na całym świecie od niepamiętnych czasów, posiada tysiące odmian i zasad. W Chinach nazywa się sam-ki i została opisana przez Konfucjusza (551-479 p.n.e.).

W podziemiach krakowskiego kościoła Piotra i Pawła znaleziono pionki do gry w młynka z XI wieku, Szekspir w Śnie nocy letniej opisuje przebieg gry, do której używano planszy wyciętej w torfie.

Do najstarszych gier planszowych należy także tryktrak, znany tysiące lat temu w Egipcie, Mezopotamii, Grecji i Rzymie. Do dzisiaj jest bardzo popularny w Turcji, gdzie nazwano go tavla. Każdy z graczy posiada 15 pionków w różnych kolorach, plansza ma 24 pola (trójkąty), nazwane liniami. Pionki przesuwa się zgodnie z wyrzuconą za pomocą dwóch kostek liczbą oczek.

MMORPG

autor admin | Wrzesień 15th, 2010

Pełny tytuł tego gatunku gier brzmi Massive Multiplayer Online Role Playing Game (jak na razie nie ma polskiego tłumaczenia).

Mogą w nich grać równocześnie nawet tysiące uczestników jednocześnie, używając przeglądarki internetowej, obecny rekord to 25 tys. graczy zalogowanych równocześnie na jednym serwerze on-line.

Wykreowana przez twórców rzeczywistość osadzona jest w realiach różnych gatunków literackich, najczęściej fantasy lub science fiction. Nasz bohater (awatar) wykonuje różne zadania jak zabijanie potworów, szukanie zaginionych rzeczy i osób w zamian za co awansuje na kolejne poziomy rozwoju.

Teoretycznie gry są darmowe, jednak od wykupienia konta członkowskiego zależy dostęp do nowych umiejętności, map, przedmiotów i ułatwień. System zapłaty określa się najczęściej jako P2P (Pay to Play – Zapłać żeby grać).

W grach spotkamy dwa rodzaje postaci, generowane komputerowo jak sprzedawcy, uzdrowiciele, bestie do zabicia itp. oraz rzeczywiści gracze PC (Player Character). Zależnie od występującej rzeczywistości podzieleni są na klasy np. mag, wojownik, paladyn czy druid. Każda z nich ma charakterystyczne umiejętności np. mag może atakować na odległość ale jest kiepski w bezpośredniej potyczce itp. Nacisk położony jest na wypełnianie zadań czyli tzw. questów, które pozwalają na osiągnięcie kolejnych poziomów (ang. level) dzięki otrzymywanym punktom doświadczenia (ang. experience points).

Gracze mogą się także zabijać pomiędzy sobą dla przedmiotów, pieniędzy i punktów doświadczenia, najczęściej jedynie na wyznaczonym obszarze. Przed wejściem na niebezpieczny teren gracze są ostrzegani przez system i mogą się wycofać. Przeważnie jednak interakcje pomiędzy graczami polegają na rozmowach, handlu, wspólnych wyprawach bojowych i przynależności do gildii.

Poprzednikiem MMORPG były gry RPG rozgrywane przez Internet przy użyciu interfejsu tekstowego, zwane także MUD, istniejące od 1979 r., pomysł wieloosobowej gry został szybko połączony z innymi gatunkami.

Niektóre najpopularniejsze MMORPG to na przykład CABAL Online, Ultima Online, Maple Story, MU Online, Last Chaos, Conquer Online, Runescape, Tibia (74 serwery), EverQuest, Final Fantasy XI, Lineage II, World of Warcraft, Guild Wars, Fiesta Online. Popularność tego gatunku i liczba dostępnych scenriuszów jest ogromna.

Brydż

autor admin | Wrzesień 10th, 2010

Wywodzi się od gry karcianej nazywanej wistem przeznaczonej dla 4 osób i rozgrywanej przy pomocy 52 kart, od brydża różni go brak licytacji. W wista zaczęto grać w XVI wieku w Anglii, skąd szybko wywędrował do innych krajów, w 1742 r. powstała pierwsza książka na temat tej gry, której autorem był Edmond Hoyle.

Wist zdobył ogromną popularność w Europie (w 1857 r. odbył się pierwszy turniej międzynarodowy) Rosji i Ameryce. W 1881 r. powstała Amerykańska Liga Wista.

W tym czasie najprawdopodobniej w carskiej Rosji, chociaż mogła to być również Turcja lub Egipt, powstała odmiana wista zwana brydżem. W 1927 r. Harold Vanderbilt rozbudował i uatrakcyjnił zasady gry, tworząc formę znaną obecnie.

W 1928 r. założono Amerykańską Ligę Brydżową, następnie Światową Federację Brydża, od 1960 r. rozgrywane są olimpiady w tej dziedzinie.

Do gry potrzebnych jest cztery osoby (lub 3 i tzw. dziadek) grających w parach, każda para stara się uzyskać jak najlepszy wynik w zdobywaniu lew. Talia kart liczy 52 sztuki.

Rozdanie podzielone jest na licytację i rozgrywkę, gracz który wygrywa licytację staje się rozgrywającym i dąży do zdobycia takiej liczby lew, jaką wylicytował (lub maksymalnej ilości lew, zależnie od zapisu).

Partner rozgrywającego nie bierze aktywnego udziału w grze, jego rola ogranicza się do wyłożenia kart po wiście oraz dokładania do kolejnych lew, wskazanych przez rozgrywającego.

Przeciwnicy, nazwani obrońcami, usiłują przeszkodzić rozgrywającemu w zdobyciu wystarczającej liczby lew, lub przynajmniej zminimalizowanie zdobytej przez niego liczby punktów (tzw. pozbawienie nadróbek lub doprowadzenie do wpadki).

Po każdym rozegranym rozdaniu, liczona jest liczba lew zdobyta w porównaniu z wylicytowanym kontraktem.

Podczas rozgrywki nie można się komunikować z partnerem na temat posiadanych kart i strategii gry, należy współdziałać z nim, starając się odgadnąć jakie posiada karty (w brydżu sportowym używa się kurtyny oddzielające partnerów).

Można jedynie stosować odzywki licytacyjne, sygnały wistowe i zrzutki w fazie rozgrywki.

Brydż jest dyscypliną sportową, a rozgrywane zawody dzielą się na turnieje par, teamów, turniej indywidualny i mecz brydżowy. Ze względu na zapis wyników można rozróżnić zapis maksymalny, punkty meczowe i system Pattona.